Waarom valt heel Nederland niet over de Tweede Kamer heen? Als Hirsi Ali met de dood bedreigt wordt is het land te klein, maar nu de heer al-Mansouri de dood boven het hoofd hangt (sorry voor de woordspeling) schreeuwt de kamer opeens moord en brand.

Voorop gesteld, de doodstraf is slecht. Dat staat nog los van ’s mans onschuld, waar ik helemaal geen kijk op heb. Maar waarom helpt de volksvertegenwoordiging hem wel, en Ayaan Hirsi Ali niet. Bij beide mensen hangt de dood boven hun hoofd. Bij de één is de dreiging inderdaad iets heftiger dan de andere, maar over een meetsysteem is helemaal niet gesproken.

En daar ligt in mijn ogen de crux. Wat zijn de maatstaven voor Nederland (en de Nederlanders) inzake bedreigde Nederlanders in het buitenland? Hirsi Ali moet zichzelf maar onderhouden volgens de Tweede Kamer en een meerderheid van de Nederlanders. En ze zal ongetwijfeld geholpen worden als ze ter dood veroordeeld wordt. Maar waar leggen we daartussen de grens?

Bovendien is het voor Hirsi Ali niet moeilijk om op de politieke agenda te komen. Ook Abdullah al-Mansouri heeft als voordeel dat zijn zoon de knuppel in het hoenderhok gooit. Maar geeft die agendavorming deze twee mensen meer recht op leven? En weegt het koninklijke lintje van al-Mansouri zwaarder dan de verdiensten van Hirsi Ali? Want al-Mansouri kan op veel meer respijt rekenen.

Tenzij de mate van doodsbedreiging in ogenschouw wordt genomen. Misschien dat daar de grenzen worden gelegd. Maar wat zijn de concrete maatstaven? Daar ben ik benieuwd naar.