Hans van Mierlo verliest zijn ideologie niet, zijn evenwicht wel

Idols is weer begonnen! De zoektocht naar de nieuwste eendagsvlieg zal wel weer door miljoenen mensen gevolgd worden. Voor mij was het grappig om te zien hoe dit programma overeen komt met wat zich tijdens Tweede Kamer verkiezingen afspeelt.

Is het toevallig dat de eerste serie van Idols bijna tegelijk viel met de opkomst van Pim Fortuyn? De lijsttrekker van de LPF werd op het hoogtepunt van zijn roem aanbeden als een popster. Sjaaltjes en t-shirts met zijn naam en beeltenis erop gingen als warme broodjes over de toonbank. Fortuyn wist door zijn voorkomen en woordgebruik een hele bevolkingsgroep aan zich te binden. De overgrote meerderheid van deze mensen was amper op de hoogte van zijn partijprogramma (hoogstens van de immigratieplannen).

Het is duidelijk dat politici toen ontdekt hebben dat er een hele nieuwe groep potentiële stemmers was, die daarvoor eigenlijk nooit gingen stemmen.  Sindsdien zijn hebben de verkiezingen elk jaar een Idol gehad. In 2003 was dat de hippe, geen stropdas dragende, Wouter Bos. Hij wist het volk te paaien met zijn ”looks” en zijn stralende glimlach. Eigenlijk net Boris bij Idols.

De laatste verkiezingen was de SP  met hun voorman Jan Marijnissen de grote winnaar. De kale leider uit Oss moest het niet hebben van zijn uiterlijk, maar wist door zijn harde en grappige opmerkingen veel mensen aan zich te binden. Aan de andere kant van het politieke spectrum deed Geert Wilders hetzelfde. De vraag is of dit wel goed is voor de partijen zelf. Zowel de SP als de PVV heeft last van interne strubbelingen. Ze kunnen moeilijk met de explosieve groei omgaan. Het lijkt wel hetzelfde syndroom als waar Jim en Jamai zoveel last van hebben, aan de top blijven.

Ondertussen kijk ik uit naar de volgende verkiezingen. Wie zal de fakkel overnemen van Jan en Geert? Ik sms voor Rita!

In een radio-interview noemt een redacteur van het radioprogramma Argos journalisten pupillen in het voetbal, die allemaal achter de zelfde bal aan rennen. De beste man heeft in mijn ogen in ieder geval recht van spreken, gezien de berichtgeving (lees: onderzoek) rond de Nederlandse commando’s in Afganistan. Het lijkt er ook op dat ze genoeg bewijs hebben.

Met de opmerking raakt hij een gevoelige snaar bij menig journalist. Door alle bezuinigingen bij de journalistieke bedrijven is de onderzoeksjournalistiek een kind van de rekening geworden. Laatste slachtoffer: de BBC. Lees de rest van dit bericht »

In reactie op het artikel “Laten we blij zijn!”, gepubliceerd op GeenCommentaar door ‘Abhorsen’, schrijft een man/vrouw onder de naam ‘Het grijze gevaar’ een heel interessante evaluatie van de laatste tachtig jaar in Nederland. Het artikel heeft als strekking dat onze problemen meevallen, en de schrijver vraagt zich af waarom we als Nederlanders zo ontevreden zijn? We zijn immers één van de meest gelukkige volkeren ter wereld.

In de conclusie van het artikel wordt de oorzaak van de problemen gezocht in de individualisering, de polarisatie of de angst die wij als mensen nodig hebben als drijfveer om te presteren. De reactie van ‘Het grijze gevaar’ luidt als volgt:

Hoe beter we het hebben hoe ongelukkiger we zijn. Ik behoor tot het grijze gevaar. Als je 80 jaar bent dan wordt je aangesproken of je nog vier jaar bent of je bent al dement. Voor 1940 was er heel veel armoede in Nederland, maar er werd nog gelachen. Tijdens de oorlog was er honger en ellende en door de bombardementen wist je niet of je de volgde dag de zon nog kon zien opgaan. Mensen werden vervolgd en uitgemoord. Maar er was ook humor. Humor hield ons staande, al dreigde elke dag gevaar, gevaar van uit de lucht, gevaar dat er een verkeerde bij je aanbelde. In de laatste winter was er zekerheid: dat er geen voedsel was en je kon de kachel niet lager zetten, want er was geen brandstof. Je kon niet bezuinigen, waar niets is kan het niet minder. Er was geen gevaar dat je van het roken dood kon gaan. Er was wel gevaar om dik te worden, maar dat was van hongeroedeem.
Lees de rest van dit bericht »