Vanavond op EO’ Netwerk wordt Ronny Naftaniel aan het woord gelaten. De directeur van het Centrum Informatie en Documentatie Israël (CIDI) bespreekt de resultaten van een onderzoek van het CIDI naar de toon van een zogenaamde ‘haatcampagne’ van het samenwerkingsverband United Civilians for Peace (UCP).

De campagne zou zich logischerwijs te veel tegen Israël richten, terwijl het doel van de organisatie vrede is. De organisatie streeft naar een geweldsloze oplossing voor het Palestijns-Israëlische conflict. Hoewel vorige klachten allemaal in de volksvertegenwoordiging strandden, houdt het CIDI voet bij stuk. Ze willen bewijzen dat er met gemeenschapsgeld een ‘haatcampage’ wordt gefinancierd tegen Israël. En daarbij is de term antisemitisme natuurlijk weer enkele keren gevallen.

Het officiele antwoord staat op de site van de UCP.

Natuurlijk mag het CIDI kritiek hebben, en onderzoeken staat ze helemaal vrij. Het is juist goed dat organen die met geld uit de pot van ontwikkelingssamenwerking worden betaald, gecontroleerd worden. Maar waarom moet kritiek op Israël altijd onder de noemer antisemitisme vallen. En wat is antisemitisme eigenlijk.

De Van Dale typeert antisemitisme als racisme gericht tegen de Joden. Hoewel dit per editie verschilt (de Van Dale uit de jaren tachtig heeft het over kritiek op de positie van Joden in de maatschappij) neem ik aan dat de eerste definitie de juiste is, vooral gezien het protectionistische belang van de term. Na de Tweede Wereldoorlog is dit een logische ontwikkeling, en in die context moet het denk ik geplaatst worden.

Met de manier waarop meneer Naftaniel en met hem velen de term antisemitisch gebruiken creëert hij een karikatuur van kritische wereldburgers die na bijna 65 jaar de Joden niet meer de hand boven het hoofd houden. Elke kritiek wordt hiermee de kop in gedrukt ter repressie van een evenwichtig en daardoor waarschijnlijk (in Joods opzicht) nadelig beeld van de problematiek in bijvoorbeeld de bezette gebieden.

Dat meneer Naftaniel opkomt voor zijn zionistische vrienden is te verklaren. Haalt het veelvuldig gebruik van deze term ter verdediging van de activiteiten van Joden in Israël de benaming echter niet uit de context? En is Israël daar wel bij gebaat. Toch is het ook slim om iets te kwalificeren als antisemitisch, want daarmee rakel je het schrikbeeld van de holocaust weer op. Hierdoor zal ook nu nog de publieke opinie zich niet snel keren tegen de Joden, en dat is toch het uiteindelijke doel van het CIDI.