Door het hele land gaan scholieren de straat op. Ze staken om de lesuren normering te versoepelen. De norm van het verplichte aantal lesuren per jaar ligt nu op 1040. Dat komt, gemiddeld, neer op 26 uur per week en vijfenhalf uur per dag exclusief pauzes. De scholieren willen dat de norm van 1040 naar 960 gaat.

Het probleem zit namelijk in de druk die staatssecretaris Van Bijsterveldt van Onderwijs uitoefent op de scholen om de norm te halen. Met de hete adem van de staatssecretaris in de nek, bedenken scholen systemen als keuzewerktijd. Dit komt neer op verplicht op school huiswerk of projecten maken, onder toezicht van ondersteunend personeel. De eigenlijke leraren hebben namelijk geen tijd voor extra lesuren. Dit past allemaal perfect in de sterfhuisconstructie dat de naam ‘Studiehuis‘ draagt. Zelfstandigheid en verantwoordelijkheid zijn de kernbegrippen, de kenmerken zijn echter: geen huiswerk maken en daar niet op aangesproken worden.

Of de stakingen wel of niet terecht zijn, daar kun je over twisten. Over het geweld dat ermee gepaard gaat ook, want wat is er nou mooier dan donderjagen onder het mom van een staking. Maar de ontwikkeling dat scholieren hun mond opendoen tegen de gevestigde orde, juich ik toe. Te lang heeft dit land passief zitten toekijken hoe de middenklasse in de watten wordt gelegd. Als je niet tot die groep behoort, lijk je een tweederangs burger. Studenten, ouderen, allochtonen, chronisch zieken, gehandicapten, werklozen, boeren, krakers, verslaafden, arbeiders. Je moet je schamen als je tot een van deze groepen behoort.

Daarom is het goed dat die groepen ook een stem krijgen. Onze democratie zit in een cruciale fase. De middenklasse, die een electorale meerderheid vormt, wordt door alle politieke partijen voor zijn karretje gespannen. Focusgroepen verschaffen de partijen kennis over de onvrede die leeft in die klasse. Andere klassen en groepen mensen worden genegeerd of moeten inleveren ten faveure van de middenklasse. De groepen zelf zijn namelijk electoraal niet interessant. De enige manier om die trend te doorbreken is door de straat op te gaan.

Daarom hoop ik dat we nog veel van deze generatie gaan horen. Want het democratische systeem is niet bedacht om de meerderheid de volmacht te geven. Of om de meerderheid als eersterangs burgers te zien en de anderen af te schrijven. En Nederland heeft staken betreft een mooie geschiedenis. De Provo’s, de krakersrellen, het Malieveld, het zijn allemaal voorbeelden van het al dan niet terecht opkomen voor je eigen rechten. Dat deze traditie nu gevolg krijgt, stemt mij positief.