De reactie van Geert Jan Spijker van het Wetenschappelijk Instituut van de ChristenUnie op Herman Philipse (“Geef bron prijs, ook als het Psalm 139 is”, NRC-Handelsblad van 9 augustus jl.) is een zeldzaam stukje cerebrale acrobatiek. Door het liberalisme van Philipse “bovenrationele uitgangspunten” toe te kennen, wil hij aantonen, dat Philipse net als Rouvoet een geloofsuitgangspunt heeft en dat hij dat “onder het vloerkleed moffelt”..

Hoe iemand sociale en politieke denkbeelden als liberalisme of socialisme “bovenrationeel” kan noemen is een raadsel. Nog afgezien van het feit, dat het een rare term is die bij mijn weten in de Nederlandse taal niet voorkomt, is die kwalificatie er met de haren bijgesleeept. Thorbecke, Oud, en Van Riel zouden ervan opkijken. Hooguit kun je verwijzen naar idealen waarop die denkbeelden zijn gestoeld, maar er is niets onrealistisch aan een goed ideaal.

Het is het discussieniveau van een gelovige die tegen een atheïst zegt: “Als je gelooft, dat God niet bestaat, dan is dat ook een geloof.” Met zulke onzinnige redeneringen hebben Richard Dawkins en anderen al netjes afgerekend, dus dat hoeft hier niet herhaald.

Tenslotte schrijft hij Philipse terloops toe, dat die anderen “het zwijgen wil opleggen”. Dat is niet terecht. Als je vindt, dat bepaalde argumenten niet in een discussie thuishoren, is dat iets heel anders dan iemand het zwijgen opleggen.