Wat is dat toch met journalisten en de slachtofferrol? NRC publiceert de miljoenennota en als een volleerd hondje van Pavlov beginnen andere media te klagen dat ze aan de leiband van de overheid liggen. Dat ze de regels volgen en daarvoor nu gestraft worden. En dat ligt aan de regels die de overheid afdwingt.

Neem Hans Laroes van de NOS:

Tot de embargoregeling hoort echter ook de afspraak dat er niet gepubliceerd mag worden, zelfs als een ander medium publiceert en het embargo op die manier doorkruist. In alle gevallen, behalve hier, is dan de stelling: dan is ieder ander medum ook vrij om te publiceren. Wat de overheid nu afdwingt is tegen iedere andere regeling in, en eigenlijk onhanteerbaar. (Bron)

Laroes beschrijft een onderdeel waarbij ik ook mijn twijfels heb. Maar laten we wel wezen; de overheid heeft dit slim gespeeld. Zo behoudt je in het (logische) geval van een lek de souvereiniteit van het embargo. Dat dit niet in het belang van de media is, is niet het pakkie an van de overheid.

En daar ligt mijn bezwaar. Het is een geval Van Muiswinkel vs. Peking; als je er tegen bent, meldt dat dan op tijd. De NOS, om op het voorbeeld door te gaan, tekent toch met haar volle verstand zo’n embargo? Dan is het onrealistisch om nu te klagen over een van de regels.

Ik ben niet bij de samenstelling van de regeling geweest, en weet dus ook niet hoe dat in z’n werk gaat. Het lijkt op een onderonsje tussen de Kamervoorzitter er de minister-president. In ieder geval niet iets waar de pers direct invloed op heeft.

Dan kun je als medium twee dingen doen. De embargoregeling tekenen en je mond houden, of de embargoregeling niet tekenen en op zoek gaan naar een lek die je goed gezind is (Frits Wester is toch niet de enige met vrienden op het Binnenhof, of bij de drukker van de nota?).

Als je tekent heb je alle tijd om aan de goed-nieuws show van de regeringscoalitie mee te doen. Dan kun je netjes alles doorlezen en tot de conclusie komen dat je de inhoud eigenlijk al wel kon raden, omdat alles in de zomer al voorbij is gekomen.

Daarna kun je een leuk stukje typen. Of een human-interest reportage maken over hoe moeilijk de mensen in het land het hebben omdat de koopkracht 1,5 procent achteruit gaat. En op Prinsjesdag kun je dan groot uitpakken.

Of je tekent niet. Je maakt je bezwaren duidelijk aan de RVD, of wie er over de regeling gaat (desnoods en publique). Daarna wacht je het moment af dat de miljoenennota wel op de deurmat valt. Dat is waarschijnlijk te laat. Dat betekent dat je niet mee kunt doen aan de publiciteitscampagne van de overheid.

Dat gaat de overheid dwars zitten. Zonde van de tijd die in de nota is gestoken, als journalisten alleen vluchtig enkele vervelende punten eruit halen. Dat moet de volgende keer anders.

Zo heb je een situatie gecreëerd waarin de overheid een onderhandelingspositie heeft die gelijk staat met die van de media. Eigenlijk is dat een situatie de te vergelijken is met die van de NRC Handelsblad op dit moment. En zie wat er van ze is geworden.

Het is een cynisch, hypotetisch artikel, maar het is ook de andere kant van de zaak, die het initiatief bij ‘de media’ legt. En in de huidige democratie zijn de media gewoon een partij, zoals Hans Laroes eerder in zijn blogpost al aangeeft als hij het over de nieuwspoortcode heeft.