Langzaamaan begint het pijnlijke (letterlijk) vormen aan te nemen. Problemen stapelen zich op in de gezondheidszorg in Nederland. De cijfertjescultuur dringt door tot in de kern van onze samenleving; de gezondheid van mensen.

Het ziekenhuis in Boxmeer ontdekt dat er een MRSA-bacterie op een afdeling zit. De IJsselmeerziekenhuizen zitten financieël in zwaar weer. Zomaar twee berichten die vandaag de ether in geslingerd worden. In mijn ogen zijn het allemaal gevolgen van het feit dat personen die over de kwaliteit gaan, ook over de portemonnee gaan. Dat is een ontwikkeling die al een paar jaar gemeengoed is in de zorg en in andere semi-publieke sectoren. En daaraan gaan die sectoren kapot.

Allereerst wil ik stellen dat concurrentie in de zorg dodelijk is. Daar is geen discussie over mogelijk. Kijk naar de kredietcrisis van nu en zie waar concurrentie toe leidt. Dat wil je niet laten gebeuren in de zorg.

Los daarvan zie je duidelijk de trend dat de verantwoordelijkheid voor de kosten/kwaliteit verhouding bij de lagere managers komt te liggen. Met andere woorden, de hoge heren hebben al lang door dat het een verkeerde aanpak is en schuiven het probleem door naar hun onderdanen.

Mijn punt is dat kosten en kwaliteit twee tegenstrijdige belangen zijn, waarbij geld direct te meten is. Kwaliteit kun je veel minder goed meten. Op geld kun je op korte termijn worden afgerekend, terwijl een gebrek aan kwaliteit zich niet direct hoeft te manifesteren.

Omdat mensen bijna altijd zullen kiezen voor de korte termijn zit je dus met een probleem. Geld op de korte termijn is belangrijker dan kwaliteit op de lange termijn. Van het gevolg daarvan, een achteruitgang van de kwaliteit in de zorg, zien we nu het topje van de ijsberg. Ik draag daarvoor als bewijs alle incidenten van de laatste tijd in de zorg aan.

Daarom stel ik voor om een parlementaire enquête te houden omtrent de marktwerking of commercialisering van de zorg. Ik ben namelijk benieuwd wat zwaarder woog; de kosten of de kwaliteit. Ik heb namelijk een donkerbruin vermoeden dat Balkenende en Klink, maar daarvoor ook Els Borst, onder het mom van kwaliteitsverbetering de kosten wouden drukken, ongeacht een kwaliteitsverlies.

Ook stel ik voor om de overheid verantwoordelijk te maken voor de financiën in de zorg en een onafhankelijk instituut verantwoordelijk voor de naleving van de kwaliteitsnormen. De kwaliteitsnormen moeten door een onafhankelijke raad van wijze mannen en vrouwen vastgesteld worden.

Op die manier kunnen we de verantwoordelijke managers in de zorg afrekenen op kwaliteit, zonder dat de angst overheerst bij de managers dat kwaliteit interessant is, maar dat je je baan verliest als je verlies draait.