De laatste tijd is het een veel gehoorde oproep: “We moeten de problemen (nu eindelijk eens) benoemen”. Over de zin of onzin hiervan kun je lang discussiëren. Het is in ieder geval voor de Wildersen en de Verdonken van nu reden om de grootst mogelijke onzin de ether in te slingeren, ter bevordering van hun eigen electorale positie.

Een duidelijk tegengewicht is, tot mijn grote verdriet, nog niet opgestaan. Maar Maarten van Rossem was gisteren bij Pauw & Witteman eindelijk op de goede weg. Hij herhaalt zijn bezwaren tegen vooral Wilders op het gastenblog van P & W. Ik maak er een kleine selectie uit, die voor mij de kern van de zaak goed weergeeft.

Ik had ook eerder –althans dat vond ik zelf achteraf—iets moeten zeggen over het probleem van incident versus structuur. Bij al dat wezenloze gepraat over enkele duizenden lastige Marokkaanse jongeren, dienen we te beseffen dat die problemen op geen enkele wijze een bedreiging vormen voor de “identiteit” (wat dat dan ook moge wezen), cohesie en continuïteit van de natie. (aldus Van Rossem)