That is one way to look at it. Rachael Larimore, Republikein in hart en nieren, betoogt dat ze meer dan haar liberale vrienden kan genieten van de inauguratie van Obama. Obama-fans moeten zo langzamerhand bang zijn voor de hoge verwachtingen die rond Obama hangen. Zie het als een zwaard van Damocles. Tussen alle voorspoed die Obama teweeg brengt, blijft de angst dat hij niet op kan boksen tegen de hoge verwachtingen. Sterker; dat hij ten onder gaat aan de hoge verwachtingen.

Aan uitdagingen inderdaad geen gebrek. Ik ga ze hier niet opnoemen – dat is al genoeg gedaan – maar aan al die uitdagingen is de verwachting gekoppeld dat Obama ze op gaat lossen, of op z’n minst de last gaat verlichten. Larimore verwacht dat niet, waardoor ze zonder angst naar de inauguratie kijkt. Een vreemde redenatie, maar ik kan me er iets bij voorstellen.Overigens is Larimore positief over de kansen van Obama over vier jaar, tijdens de volgende verkiezingen. Haar theorie is dat als de economie is opgekrabbeld uit het dal, Obama zo populair is dat hij automatisch wordt herkozen. Stel dat de economie nog niet hersteld is, dan is er altijd nog de Republikeinse partij zelf die roet in het eten gooit. Larimore verwacht niet dat de partij op tijd hersteld is van de recente klappen.

De Republikeinse partij schuttert inderdaad. Een drama voltrekt zich rond de verkiezing van de voorzitter van de Republikeinse partij. De achterban mort over de Republikeinse weerstand tegen een wijziging van de regels. Bovendien heerst er angst – tsja, het zijn nu eenmaal bange mensen – over de centristische koers die Obama vaart. Dit zou de wind uit de zeilen halen bij de Republikeinen en volgens een enkeling zelfs het einde van de partij betekenen. Dat lijkt me wat voorbarig, maar de tijd zal het leren.