Abonneer je op CanardsDe lente leeft in dit land. Désanne van Brederode heeft het in Buitenhof al over de dictatuur van het weer. De NOS meldt dat het ‘ziekteverzuim’ toeneemt, omdat werknemers liever in de zon zitten dan op kantoor. Daarom verzinnen ze een smoes, zodat ze eens lekker een terrasje kunnen pakken of een balletje kunnen slaan op de golfbaan.
Blijkbaar is dit wantrouwende werkgevers een doorn in het oog, want er worden bedrijfsrechercheurs ingeschakeld om werknemers te bespioneren. Als volleerde struikrovers gaan de rechercheurs golfbanen en terrassen langs om te controleren of Jan Modaal wel met een thermometer in de reet op bed ligt. Want het zal toch eens gebeuren, dat een werknemer op kosten van de baas niet productief is!
Op zich is het natuurlijk niet chic om op deze manier verlof te nemen. Dat werkgevers gaan controleren of werknemers daadwerkelijk ziek zijn, is echter het toppunt van hypocrisie. Ik heb nog nooit een werkgever om vijf uur al zijn personeel naar huis zien sturen, omdat ze overwerken. Ook heb ik nog nooit een werkgever horen klagen als werknemers een pauze overslaan, of in het weekend zich inspannen voor de zaak. Omgekeerd krijg je als werknemer echter een spion op je dak als je tijd voor jezelf nodig hebt.
In tijden van economische malaise zal het loon van een werkgever ook weinig te lijden hebben onder een gebrek aan orders. Die twee ton is gegarandeerd binnen, omdat anders de sterke leiders, de visionairs, naar het buitenland vertrekken! Inkrimpen, dat doe je onderaan. Werknemers worden als eerste in de nek gescheten als het puntje bij paaltje komt.
De psychische kant van deze economische druk wordt vaak verwaarloosd. Toch levert het veel stress op als de baas vanuit zijn ivoren toren het oekaze uitzend dat het middenkader ‘de efficiency moet bewaken’. ‘Budgetneutraal een kwaliteitsslag’ maken, die verantwoordelijkheid krijgt het plebs wel, maar zelf beoordelen of je aan een dagje rust toe bent, blijkbaar is dat een stap te ver. Als we maar winst maken!
Eigenlijk wilde ik net naar bed gaan maar zulke linkse praat doet mijn vingers jeuken.
Om het maar direct uit de lucht te hebben: Ja, ik ben het met je eens, een bedrijfsrechercheur gaat te ver.
Maar. En deze “maar” moet je lezen alsof het geschreven staat in hoofdletters, met dikke zwarte stift, direct op het scherm van je laptop en voorzien van een sixpack waar de film 300 jaloers op is.
Kleine en middelgrote ondernemers krijgen het in deze tijd van crisis zwaar te voortduren. De orders nemen af en de omzet kakt in. Deze ondernemers moeten vervolgens hun hoofd boven water houden terwijl het bedrijf met twee maanden misschien de deuren wel moet sluiten. Die ondernemer staat hiermee op en gaat ermee naar bed. Hij draagt het lot van niet alleen zijn eigen hachje maar ook dat van het bedrijf en zijn medewerkers. Daarom is hij degene die ’s ochtends de lampen aan doet en ’s avonds als laatste de deur weer achter zich dicht trekt.
De medewerkers, door jou ook als “plebs” betiteld, komen ’s ochtends op hun werk met de verplichting om weer 8 werkuren vol te maken. Of ze nou hard werken of niet, fouten maken of niet, de stelde doelen halen of niet, om vijf uur laten ze hun werk vallen en fietsen ze weer fluitend naar huis. Maar niet voordat ze vrij hebben gevraagd omdat ze vrijdagochtend naar de tandarts moeten en dinsdag willen ze eerder weg omdat er een opa jarig is.
Het was juist komediant Chris Rock die het zo mooi verwoorde: Mensen met een baan tellen elke dag de uren af, mensen met een carrière komen uren te kort in een dag.
Haha, ik dacht al dat ik je hiermee de kast op kon jagen.
Mooi dat we het eens zijn over de bedrijfsrechercheur.
Je negativisme over werknemers deel ik echter (natuurlijk) niet. De ondernemers putten bestaansrecht uit de koopkracht van werknemers. Die werknemers moeten in groeiende onzekerheid thuis wel vier monden voeden, veel te dure leningen aflossen (ik weet het, eigen schuld, maar toch…) en continuïteit van het gezin en hun kinderen in ogenschouw houden.
Dat fluitend naar huis fietsen, daar geloof ik niet in. Daarmee ga je voorbij aan al die werknemers die wél hart voor de zaak hebben, al is het maar uit eigenbelang. Werknemers die standaard een uur te vroeg beginnen en een uur te laat vertrekken.
Als zo’n werknemer dan na al het slechte nieuws een dagje vrij neemt en dan per direct met een wantrouwende werkgever te maken krijgt, dan vind ik dat onterecht.
Overigens was de betiteling “plebs” een vorm van ironie dan wel cynisme.
Laten we dan dit afspreken: De werknemer met hart voor de zaak die standaard een uur te vroeg begint en een uur te laat vertrekt heeft mijn zegen om een dagje vrij te nemen.
….
Ik weet nooit wanneer je een grapje maakt!