….

Ik weet nooit wanneer je een grapje maakt!

Mooi dat we het eens zijn over de bedrijfsrechercheur.

Je negativisme over werknemers deel ik echter (natuurlijk) niet. De ondernemers putten bestaansrecht uit de koopkracht van werknemers. Die werknemers moeten in groeiende onzekerheid thuis wel vier monden voeden, veel te dure leningen aflossen (ik weet het, eigen schuld, maar toch…) en continuïteit van het gezin en hun kinderen in ogenschouw houden.

Dat fluitend naar huis fietsen, daar geloof ik niet in. Daarmee ga je voorbij aan al die werknemers die wél hart voor de zaak hebben, al is het maar uit eigenbelang. Werknemers die standaard een uur te vroeg beginnen en een uur te laat vertrekken.

Als zo’n werknemer dan na al het slechte nieuws een dagje vrij neemt en dan per direct met een wantrouwende werkgever te maken krijgt, dan vind ik dat onterecht.

Overigens was de betiteling “plebs” een vorm van ironie dan wel cynisme.

Om het maar direct uit de lucht te hebben: Ja, ik ben het met je eens, een bedrijfsrechercheur gaat te ver.

Maar. En deze “maar” moet je lezen alsof het geschreven staat in hoofdletters, met dikke zwarte stift, direct op het scherm van je laptop en voorzien van een sixpack waar de film 300 jaloers op is.

Kleine en middelgrote ondernemers krijgen het in deze tijd van crisis zwaar te voortduren. De orders nemen af en de omzet kakt in. Deze ondernemers moeten vervolgens hun hoofd boven water houden terwijl het bedrijf met twee maanden misschien de deuren wel moet sluiten. Die ondernemer staat hiermee op en gaat ermee naar bed. Hij draagt het lot van niet alleen zijn eigen hachje maar ook dat van het bedrijf en zijn medewerkers. Daarom is hij degene die ’s ochtends de lampen aan doet en ’s avonds als laatste de deur weer achter zich dicht trekt.

De medewerkers, door jou ook als “plebs” betiteld, komen ’s ochtends op hun werk met de verplichting om weer 8 werkuren vol te maken. Of ze nou hard werken of niet, fouten maken of niet, de stelde doelen halen of niet, om vijf uur laten ze hun werk vallen en fietsen ze weer fluitend naar huis. Maar niet voordat ze vrij hebben gevraagd omdat ze vrijdagochtend naar de tandarts moeten en dinsdag willen ze eerder weg omdat er een opa jarig is.

Het was juist komediant Chris Rock die het zo mooi verwoorde: Mensen met een baan tellen elke dag de uren af, mensen met een carrière komen uren te kort in een dag.