Het komt met de regelmaat van de klok voor dat mensen klagen bij media, omdat ze het niet eens zijn met een publicatie. Die mensen verschillen in rang van minister-president tot autohandelaar. De klager kan zijn hart luchten bij de lezersredacteur of de ombudsman van een medium. Die zal dan vaak antwoorden dat de klacht misschien wel gegrond is, maar dat het niet wijs is om in een inktvlek te gaan wrijven.

De manier waarop Aleid Wolfsen, burgemeester van Utrecht, met een publicatie in de lokale huis-aan-huis omgaat, is politiek zeer onhandig. Naar eigen zeggen heeft hij de verantwoordelijken gevraagd om het artikel even achter de hand te houden. ,,Neem even een week de tijd”, aldus Wolfsen. Na een negatieve reactie van de hoofdredacteur wendt de burgemeester zich tot de uitgever, die de persen stopt. Buiten medeweten van de redactie om wordt het artikel geschrapt.

Ik ga me niet uitlaten over de juridische kant van de twist, namelijk declaraties. Het gewraakte artikel biedt echter duidelijk twee kanten van het verhaal. De hoogleraar poneert zijn stelling, waarna Wolfsen de mogelijkheid krijgt om te reageren. Daar maakt hij ruimschoots gebruik van en dat wordt helder in het artikel verwerkt. Journalistiek gezien is met het artikel niets mis.

Wolfsen vindt dat zijn integriteit in twijfel wordt getrokken. Daar is hij niet van gediend. Redactie en uitgever geeft hij het ongevraagde advies dat ze zich ‘goed moeten informeren’, voordat ze gaan publiceren. Daarmee suggereert hij dat er feitelijke onjuistheden in het artikel staan.

Die feitelijke onjuistheden had Wolfsen echter na publicatie kunnen weerleggen. Hij had ook een kort geding aan kunnen spannen. Hij gaat echter in conclaaf met het weekblad, met de suggestie om de publicatie een week op te schorten en de kosten voor dat grapje deels voor rekening van de gemeente Utrecht te laten komen. Hoe naïef.

De kans dat zoiets (’censuur!’) uitlekt (aarde aan Wolfsen, je hebt met journalisten te maken) is levensgroot. Iets dat begon als een akkefietje, is inmiddels opgeblazen tot een ware storm van verontwaardiging met alle imagoschade van dien.

Ik betoog hier niet dat journalisten alles mogen schrijven. Fouten moeten aan de kaak gesteld worden. Onjuistheden dienen gerectificeerd te worden. Als iemand het oneens is met een publicatie kan hij of zij naar de Raad voor de Journalistiek stappen. Achter de rug van de bewuste journalist en zijn hoofdredactie om een akkoordje smeden met de uitgever, dat is echter niet chic.

Aleid, nú word je integriteit pas in twijfel getrokken.