De naweeën van de zomer worden volledig beheerst door de perikelen rond Laura Dekker, het zeilmeisje. Laura wil de wereld rond zeilen, maar onder meer de leerplichtwet en de Raad voor de Kinderbescherming zitten haar in de weg. De rechter besliste vrijdag dat Laura nog even moet wachten op haar plekje in het Guinness Book of Records, haar doel.

De zaak heeft een wereldwijde mediahype veroorzaakt. Van Nederland tot Nieuw-Zeeland en van de Verenigde Staten tot Duitsland; iedereen wil graag weten of de 13-jarige op reis mag. Het is één grote show, aangewakkerd door een artikel in het AD. Juist die mediahype schiet sommigen nu in het verkeerde keelgat.

Minister Rouvoet verklaarde vrijdag vlak na de rechtszaak: “Een publicitaire hype lijkt mij niet in het belang van Laura en deze zaak.” Waarom de hype niet in het belang van Laura is, dat laat de minister achterwege. Hij suggereert wel dat alle uiteenlopende opinies over de zaak de Raad voor de Kinderbescherming op een dwaalspoor kunnen zetten.

Op de opiniepagina van de Volkskrant sluit de psycholoog en voormalig voorzitter van Defence for Children International Philip Veerman zich aan bij de boodschap van de minister voor Jeugd & Gezin. De psycholoog concludeert: “Aandacht van media werkt als een stoorzender, leidt af en geeft Laura valse hoop dat als de media nu maar uitpakken ze wel haar zin zal krijgen. Maar de kinderrechter zal zich niet laten beïnvloeden door de media.”

Veerman wijst in zijn betoog op de haastige conclusies van Nederlandse media. Zo zegt de Volkskrant in haar hoofdredactioneel commentaar dat er in Laura’s gezin geen sprake is van geweld, verwaarlozing of andere misstanden die een ingrijpen van Jeugdzorg rechtvaardigen. Foei, veel te snel geconcludeerd volgens de psycholoog. Hoe weet de commentator dat zo zeker?

Veerman en Rouvoet trekken in mijn ogen zelf ook veel te snel hun conclusie uit het hele verhaal. De eerste aanstoot voor de discussie is namelijk in het AD gegeven. Dat artikel is geschreven op een manier die suggereert dat Laura en haar vader zélf naar de pers zijn gestapt.

Laura en haar vader hebben niet alleen een sportief belang. Ze zijn ook naarstig op zoek naar sponsors voor de tocht. Een vluchtige blik op Laura’s website leert dat achter het initiatief een doordachte strategie zit. Laura werft namelijk actief fondsen. En wat kan ze daar beter bij gebruiken dan publiciteit. Dat weet haar familie maar al te goed.

Ik suggereer niet dat de huidige mediahype terecht is. Ook weet ik niet zeker of de familie ten volle de gevolgen overziet. Het getuigt echter van een tergende naïviteit om de pers te veroordelen om de hype, terwijl de familie in ieder geval tot voor kort de regie voerde over een bewuste campagne.