Het debacle-DSB zal nog wel een tijdje rondzingen in de vaderlandse media. De  inmiddels failliete bank was voor een deel van de gewone man, de nuchtere Nederlander. Welke PVV’er heeft er geen lening bij Leen van Frisia? Iedereen wil weten wat er mis is gegaan en of er nog een mogelijkheid was voor een redding. Daar hintte Scheringa immers een week lang redelijk succesvol op.

Een frequent terugkomende vraag in menig voxpop is: ‘Waarom redt Wouter Bos wel ING en ABN Amro, maar niet DSB Bank?’ Het is zelfs Scheringa zijn laatste strohalm. ‘Geef ons 100 miljoen, Wouter, dan redden wij met een paar partijen de bank’. De onderbuik zegt inderdaad dat het vreemd is dat een kleine speler als DSB Bank niet gered kan worden, terwijl onze reuzen wel met staatssteun overeind bleven.

Maar het kan niet. Staatssteun is geen logische stap in deze soap. Het zou namelijk een onjuiste precedent zijn om een bank te redden die door toedoen van haar eigen falen in de problemen is geraakt. Hierbij speelt absoluut geen algehele malaise binnen de financiële sector in mee. De spaarder raakte haar vertrouwen in de individuele bank kwijt. Stel dat een injectie de bank redt, wie geeft dan de garantie dat de spaarders niet alsnog massaal hun rekeningen leeghalen? Ik zou het wel doen, als ik daar een rekening had.

Maar nog veel belangrijker vind ik dat andere banken hun vingers niet aan DSB Bank durven te branden. Geen van de Nederlandse grootbanken zagen een redding zitten, maar ook de Amerikaanse pitbull Lone Star uit Texas trekt zich terug. En dan zou de Staat der Nederlanden wel moeten bijspringen? Hoeveel risico houdt dat in voor de ‘belastingbetaler’, zoals politici ons graag noemen als ze ergens hun handen niet aan willen branden? Het riekt naar een bodemloze put.

De energie en het geld dat de staat wint met het niet redden, kan beter worden gestoken in het toezicht. Dat verzuimde namelijk wederom in het tijdig waarschuwen van de spaarders en gedupeerden mat te hoge hypotheken.