Al snel nadat de kogel door de kerk was, kwam David Frum ten tonele. Frum is één van de speechschrijvers van George W. Bush en politiek journalist. Hij staat bekend als conservatief. Zijn analyse van het Republikeinse verlies voorspelt echter weinig goeds voor de Republikeinse partij. De titel van zijn analyse zegt al voldoende: Waterloo.

David Frum

De Republikeinen lijden het grootste verlies sinds de jaren ‘60, toen de Social Security Act van 1965 zijn intrede deed. Medicare en Medicaid zorgden toen voor gezondheidszorg voor bejaarden en hele arme Amerikanen. De hervormingen van nu resulteren op de middellange termijn in een electorale dreun voor de Grand Old Party. Veel Amerikanen gaan profiteren van de hervormingen. Dat is electoraal gunstig.

Frum vindt dat de Republikeinen zichzelf hebben uitgesloten van een mogelijk succes door keihard oppositie te voeren tegen de plannen. De gematigde Republikeinen lieten zich meeslepen door de minderheid die Obama’s plannen vergeleek met massamoord. Het zorgplan zou je oma de dood in jagen en een groep mensen zou beslissen of de gehandicapte zoon van Sarah Palin blijft leven.

Frum zag liever dat de Republikeinen niet zo’n harde grens trokken. Onderhandelingen met de Democraten over het plan hadden kunnen leiden tot compromissen. Maar nee, ‘we were going for all the marbles’.

Voor alle knikkers gaan. Dat beviel de Republikeinen goed toen Bill en Hillary Clinton hun hervormingen in de gezondheidszorg tot wet wilden maken. Het was echter een strategische fout om Hillarycare te vergelijken met Obamacare, volgens Frum. Obama geniet meer steun van de Amerikanen dan Clinton toen. De Democraten in de volksvertegenwoordiging zijn liberaler dan in het eerste termijn van Bill Clinton. En bovenal: de Democraten hebben lessen getrokken uit de pijnlijke nederlaag in de jaren ‘90.

Waarom onderhandelden de Republikeinen eigenlijk niet over het plan? Een van Obama’s speerpunten was immers het bipartisanship. Republikeinen en Democraten moesten hand in hand grote problemen aanpakken, zo was de – utopische? – gedachte van Obama. Daar lag een opening voor de Republikeinen die ze op z’n minst hadden kunnen uitbuiten. ‘Jij wil brede consensus? Kom maar met concessies’.

Frum legt uit waarom die onderhandelingen er niet kwamen:

„There were leaders who knew better, who would have liked to deal. But they were trapped. Conservative talkers on Fox and talk radio had whipped the Republican voting base into such a frenzy that deal-making was rendered impossible.”

De schreeuwers krijgen zo veel aandacht, dat ze de vertegenwoordigers – ‘talking heads’ – worden voor de hele partij. Daarmee sluiten ze de mogelijkheid tot compromissen uit, omdat dat uitgelegd zal worden als een verlies.

Frum legt daarna in zijn analyse de vinger op de zere plek. Een probleem dat los staat van zorg, de economie of homo’s in het leger. Een probleem dat consequenties heeft op de lange termijn, als de Republikeinse partij er geen oplossing voor vindt. Ik zou afdoen aan de waarde als ik zijn boodschap parafraseer. Het gevaar van oerconservatieve talk radio en de tv-zender Fox:

„I’ve been on a soapbox for months now about the harm that our overheated talk is doing to us. Yes it mobilizes supporters – but by mobilizing them with hysterical accusations and pseudo-information, overheated talk has made it impossible for representatives to represent and elected leaders to lead. The real leaders are on TV and radio, and they have very different imperatives from people in government. Talk radio thrives on confrontation and recrimination. When Rush Limbaugh said that he wanted President Obama to fail, he was intelligently explaining his own interests. What he omitted to say – but what is equally true – is that he also wants Republicans to fail. If Republicans succeed – if they govern successfully in office and negotiate attractive compromises out of office – Rush’s listeners get less angry. And if they are less angry, they listen to the radio less, and hear fewer ads for Sleepnumber beds.

„So today’s defeat for free-market economics and Republican values is a huge win for the conservative entertainment industry. Their listeners and viewers will now be even more enraged, even more frustrated, even more disappointed in everybody except the responsibility-free talkers on television and radio. For them, it’s mission accomplished. For the cause they purport to represent, it’s Waterloo all right: ours.”

Het geopperde voorstel van de NAVO is geen verrassing. Vanuit het Atlantische bondgenootschap wordt al tijden druk uitgeoefend op de Nederlanders om actief te blijven in Afghanistan en dan vooral met een grote militaire aanwezigheid in een ‘gevaarlijke’ provincie. De recente strategie van Obama (meer troepen) gaat namelijk ook uit van een grote internationale inbreng.

Foto: Flickr/CC (Roel1943)

In Nederland soebatten de coalitiepartijen op dit moment over de Uruzganmissie. Een missie in de huidige vorm lijkt onhoudbaar, maar het CDA wil in kleinere vorm aanwezig blijven in Uruzgan om de Amerikanen en co. te ondersteunen. De PvdA en de ChristenUnie willen weg uit het gevaarlijke zuiden van Afghanistan. Het leek er tijden op dat een kleinere missie in het relatief veilige noorden het hoogst haalbare was voor de coalitie, maar het voorstel van de NAVO lijkt dat standpunt te veranderen.

Was tot op heden de teneur bij de Partij van de Arbeid ‘weg uit Uruzgan’, nu lijkt daar een opening te zijn gevonden. Diederik Samsom twittert namelijk:

„NAVO biedt NL alternatief voor Uruzgan, schrijft Vk. Ze hebben geen soldaten maar opleiders nodig. Interessante optie lijkt me.”

Direct na zijn tweet doet Samsom alsof het de normaalste zaak van de wereld is dat Nederland in Uruzgan blijft, ‘want onze ontwikkelingswerkers blijven in Uruzgan’. Bovendien ‘gaat het niet om Uruzgan, maar om zes centra in de regio’. Een opleidingsmissie kan dus ook buiten Uruzgan plaatsvinden. Waarom zeg je dat dan niet meteen Diederik? De PvdA was heel consequent in het afwijzen van een missie in Uruzgan, maar nu er een opening in de discussie lijkt te zijn, is die gedecideerde lijn opeens niet meer relevant en alleen op navraag via Twitter beschikbaar.

Kun je de eventuele nieuwe inzet van Nederland in Uruzgan vergelijken met de huidige inzet? Dat moet de vraag zijn die de coalitiepartijen, maar dan vooral de PvdA die hoog inzette in het debat, richting hun kiezers bevredigend kunnen beantwoorden. Een verblijf in Uruzgan is niet bevredigend gezien de hoge inzet van de PvdA. Samsom weet dat.

Daarom legt hij nu ineens de nadruk op de andere, civiele Nederlanders die al aanwezig zijn in het gebied. Maar die niet-militaire Nederlanders moeten ook worden beschermd. Die moeten ook veilig kunnen opereren of ‘wederopbouwen’ zo u wilt. Die bescherming – ook van een mogelijke opleidingsmissie – dat is een taak voor (Nederlandse?) militairen. Daar zit de crux, want niet alleen de geloofwaardigheid van de PvdA staat op het spel, maar nog veel meer de veiligheid van NL’ers, militair dan wel civiel, in Afghanistan.  En Uruzgan was toch zo onveilig? Daarom wilden we toch weg?

Via Twitter gaat de discussie nog even door, getuige de volgende reactie op Samsom:

„Er is ontwikkelingswerk en vuil werk. Dit lijkt een taalspelletje. Het idee moet beter uitgewerkt (en uitgelegd) worden.”

Daarop trekt Samsom zijn keutel een beetje in door te zeggen dat er een uitwerking van het plan nodig is. Hij noemde het alleen maar ‘interessant’, aldus Samsom op Twitter. En uiteraard heeft hij een punt met de locatie van de regionale opleidingscentra. Voor het zelfde geld zijn die centra in een rustig deel van Afghanistan. Maar in een volgende reactie op een proefballonnetje doet Samsom er goed aan terug te keren naar de gedecideerde partijlijn van de PvdA – ‘weg uit Uruzgan’. Het spelen met de suggestie om er te blijven doet de geloofwaardigheid van de partij en Samsom zelf geen goed.

De voorverkiezingen wezen onlangs uit dat de race gaat tussen de Democraat Alexi Giannoulias en de Republikein Mark Steven Kirk. Giannoulias is op dit moment de hoogste financiële man in Illinois en een basketbalmaatje van Obama. Kirk zit sinds 2001 in het congress voor Illinois. Tevens is hij als reservist zeer actief bij de Amerikaanse marine.

Foto: Flickr/CC (chicagopublicradio)

De campagne in Illinois ligt gevoelig vanwege twee punten. Ten eerste zijn de Democraten overdonderd door het verlies van de senaatszetel van Edward Kennedy aan een Republikein (met een truck!) in Massachusetts. Die verkiezing – een ingelaste verkiezing vanwege de dood van Kennedy – leek een schot voor open doel voor de Democraten. Niets bleek minder waar en nu het stof neergedaald is, zijn de Democraten hun belangrijke supermeerderheid (60 – 40) in de Senaat kwijt. Herhaling van zo’n debacle is onwenselijk.

Een tweede obstakel in de campagne is het spook van de voormalige gouverneur van de staat, Rod R. Blagojevich. ‘Blago’ wordt verdacht van corruptie als gouverneur van Illinois. Hij probeerde onder meer de Senaatszetel van Obama te verkopen, toen Obama president werd. De politieke kleur van Blagojevich? Blauw. De beste man is Democraat.

Dat maakt het er voor Giannoulias niet makkelijker op. Meteen na zijn winst in de Democratische voorverkiezing verspreidde de Republikeinse partij een video waarin Giannoulias onder meer werd gekoppeld aan Blagojevich en het web van vermeend corrupte Democraten rond de oud-gouverneur. Dat doet het nooit goed in verkiezingstijd, helemaal omdat het proces tegen Blago begint op het hoogtepunt van de campagne voor de Senaatszetel. De associatie zal praktisch onvermijdelijk zijn.

Spelen er nog andere thema’s? Veel van de onderwerpen die worden aangesneden, zijn niet los te zien van de landelijke politiek van de laatste tien jaar. Giannoulias laat het niet na om, staande voor een gesloten General Electric fabriek, te verklaren dat de Republikeinen met hun falende beleid verantwoordelijk zijn voor het sluiten van die fabriek. En passant sneerde de Democraat naar de persoonlijke aanvallen van de Republikeinen:

„I’m the only candidate talking about jobs and moving this country forward”

Kirk wil juist verder kijken dan alleen Illinois. Het lot van dit land en de hogere echelons staan op het spel in dit verkiezingsgevecht, aldus de Republikein. Obama verkeert momenteel in de hoek waar de klappen vallen en Kirk wil gebruik maken van de gezaaide twijfel onder het volk.

De symbolische waarde die de ex-zetel van Obama met zich meebrengt, zal ervoor zorgen dat de spotlight tot aan de verkiezingen in november vaak wordt gericht op Illinois. Het is zaak om niet elke individuele verkiezing te zien als een lakmoesproef voor Obama en de Democraten. Maar de associatie tussen heden en verleden, staats en federaal belang is onvermijdelijk en daarom moeten de Democraten nu snel tastbare resultaten aanbieden aan de Amerikanen. Anders wordt het een gevecht tegen de bierkaai tot aan november.

„Because speech is an essential mechanism of democracy — it is the means to hold officials accountable to the people — political speech must prevail against laws that would suppress it by design or inadvertence.”

Het limiet op donaties door bedrijven aan politieke campagnes in de VS is verworpen. Het Amerikaanse Hooggerechtshof besloot dat de wet en daarmee het limiet indruist tegen de Amerikaanse grondwet. Daarmee maakt het hof de weg vrij voor grote bedrijven om met geld te smijten als hun belangen op de tocht staan. Het hof verwijst in haar verantwoording naar de vrijheid van meningsuiting.

President Obama is niet blij met het ongeldig verklaren van de wet:

„With its ruling today, the Supreme Court has given a green light to a new stampede of special interest money in our politics. It is a major victory for big oil, Wall Street banks, health insurance companies and the other powerful interests that marshal their power every day in Washington to drown out the voices of everyday Americans.”

„The use of drugs such as cannabis and the drinking of alcohol, sex and other obnoxious misconduct are now becoming common within the pirates, causing social problems. That is what is worrying us, a lot more than the risk they pose to the foreign ships and crew.”

De imam van een moskee in Galkayo, een stad in Somalië, trekt aan de alarmbel. De piraterij in de wateren rond Somalië veroorzaakt legio sociale problemen in dat land. Succesvolle piraten zijn zo rijk dat wisselgeld ze niets interesseert en romantiek achterwege blijft; ze kopen gewoon een vrouw.

De hoge bedragen die de piraten als losgeld ontvangen in ruil voor vrijlating van de gekaapte schepen, creëren een gescheiden samenleving. Piraten kunnen nagenoeg alles kopen en drijven met hun overvloed aan geld de prijs van (luxe-)goederen omhoog. ‘Gewone’ Somaliërs delen nauwelijks mee in de weelde en hebben als excuus voor hun armoede: „We are not pirates.”

Zelfs kredietverlening is geen probleem. Als een piraat geen geld heeft, maar wel losgeld verwacht van een lopende kaping, dan kan hij de uitgaven op krediet doen. Los het maar af als je het geld binnen hebt.

Om hoeveel geld gaat het daadwerkelijk? Een expert van de Londense denktank Chatham House schat dat het gaat om meer dan 100 miljoen dollar in de laatste twee jaar. Afgelopen jaar is het gemiddelde bedrag dat aan losgeld wordt betaalt over de kop gegaan. Van één naar twee miljoen dollar gemiddeld.

Een deel van dat geld wordt overzees geinvesteerd (internationaal terrorisme?), maar het voetvolk, de kapers, krijgen voldoende om een relatief vorstelijk bestaan te lijden. Daarmee zorgen ze voor unieke problemen binnen een land dat er toch al niet al te best voor staat.

Het is een onderbelicht facet van de piraterij in de Afrikaanse wateren. De weelde van de kapers maakt het voor eerlijkere mensen moeilijk om te leven. Een handjevol Somaliërs drijft de prijzen van goederen zover omhoog dat er een klassenverschil ontstaat. The easy way out voor de armen is piraterij en daarmee is de cirkel rond. Zo investeer je met losgeld in toekomstige piraterij. Is het dat waard?

“We don’t know for a fact where Osama bin Laden is. If we did, we’d go get him”

Eens in de zoveel tijd duiken er geruchten op over Osama bin Laden. Hoe gaat het met hem? Waar houdt hij zich verscholen? Afgelopen week publiceerde de BBC een verklaring van een gevangene in Pakistan. Bin Laden zou begin dit jaar in Afghanistan zijn gesignaleerd.

De Amerikaanse minister van Defensie Robert Gates wordt om een reactie gevraagd. ‘Kunt u de geruchten bevestigen?’ Wat blijkt? Ze hebben geen flauw idee waar Bin Laden is. De Amerikanen zijn hem kwijt. Interviewer George Stephanopoulos is benieuwd hoe lang de Amerikanen elk spoor al kwijt zijn. Het antwoord is schokkend.

“I think it’s been years.” “Years?!” “I think so.”

„Who cares?”

Voormalig vice-president Dick Cheney is kritisch over het buitenlandse beleid van president Obama. Cheney betoogt dat de besluiteloosheid van de huidige regering de troepen in Afghanistan in gevaar brengt. Krijgen de hoge commandanten in de regio de door hun zo gewenste 40.000 extra troepen? Een besluit daarover is nog steeds niet genomen.

De huidige vice-president Joe Biden reageert oorspronkelijk met  één van zijn gevreesde tirades, maar herpakt zich snel. ‘Who cares?’ zijn de enige onvertogen woorden, waarna Biden vervolgt door te stellen dat Obama zich aan zijn verkiezingsbeloftes houdt.

“When it comes to health insurance reform, Republicans are indeed the ‘party of no. But when it comes to protecting the health insurance industry, with its practice of denying Americans health care, raising premiums on the middle class and bankrupting families, the Republican Party is definitely the ‘party of yes.’”

Een woordvoerder van Nanci Pelosi, de Democratische voorzitter van het Huis van Afgevaardigden, deelt een plaagstootje uit. Republikeinen beginnen hem te knijpen nu de Democraten momentum krijgen. De tussentijdse verkiezingen van 2010 (Senaat en Huis van Afgevaradigden) zijn in aantocht en de Republikeinen zijn de ‘partij van nee’. Hun campagne heeft nog weinig samenhang en de centrale boodschap is dat ze tegen Obama en zijn plannen zijn. Maar wat als Obama’s plannen tegen die tijd succesvol zijn?

„It would be reckless to make a decision on U.S. troop levels if in fact you haven’t done a thorough analysis of whether in fact there’s an Afghan partner ready to fill that space that U.S. troops would create and become a true partner in governing”

Het Amerikaanse vertrouwen in het bewind van Hamid Karzai in Afghanistan is gedaald tot het vriespunt. Beide partijen waren al geen grote vrienden, maar Karzai verspeelt steeds meer vertrouwen vanwege de vuile spelletjes rond de verkiezingen in zijn land. Rahm Emanuel, stafchef van Obama, mag het vuile klusje opknappen. Hij legt uit waarom Obama (nog) niet kiest voor een verhoging van het aantal Amerikaanse troepen in Afghanistan.

Senator John Kerry is het daarmee eens.

„It would be entirely irresponsible for the president of the United States to commit more troops to this country when we don’t even have an election finished and know who the president is and what kind of government we’re working with”

Een aantal moslima’s zijn er vanzelfsprekend niet blij mee, zij willen vrijheid hebben om hun godsdienst uit te oefenen. Desnoods openen ze zelf wel een islamitische school. Op die manier hebben de islamitische scholieren toch een mogelijkheid om hun geloof te belijden én onderwijs te volgen. Daar is bijzonder onderwijs immers voor.

Zoals altijd in dit soort conflicten kunnen de moslims het niet goed doen. Een bijzondere school oprichten, dat is niet de bedoeling, aldus de grootste Vlaamse politieke partijen. ‘Het werkt de segregatie tussen gemeenschappen in de hand en schaadt de inburgering’. No shit, sherlock!

Foto: Jeremy Higgs/ Flickr.com

Natuurlijk schaadt een hoofddoekverbod de integratie. Je slaat mensen terug hun schulp in, omdat je probeert een ideologie of cultuur op te leggen aan mensen die dat niet willen. Ze willen hun identiteit behouden of daar in ieder geval de regie over voeren.

Dat mensen in de persoonlijke religie – een hoofddoek schaadt immers niemand anders dan de draagster zelf – niet de zelfde vrijheid mogen genieten als de schreeuwende rechts-conservatieven met hun ‘meningen’, geeft aan waar de Vlaamse prioriteiten liggen.

Maar dat is allemaal nog tot daar aan toe. Blijkbaar bestaat er binnen de koepel voor openbare scholen een meerderheid voor zo’n beslissing.

Het weerzinwekkende aan de ontwikkeling is echter dat de inventieve moslims die een beroep doen op westerse vrijheden nu worden teruggefloten door de grote politieke partijen. Zelfs de minister van Onderwijs doet een beroep op ze.

Ze laten wél de koepel haar gang gaan door het verbod in te stellen, maar verwijten daarna de moslims dat ze naar het verbod handelen.

Dat het bon ton is om moslims te bashen, daar is blijkbaar weinig tegen te beginnen. Maar geef de moslims dan ten minste wel de vrijheid om zich te segregeren van de samenleving, zoals de non-verbale communicatie doet vermoeden dat gewenst is. Dat houdt de schijn op van een samenleving die is gestoeld op vrijheid, waar velen zo prat op gaan.