Blijkbaar is dit wantrouwende werkgevers een doorn in het oog, want er worden bedrijfsrechercheurs ingeschakeld om werknemers te bespioneren. Als volleerde struikrovers gaan de rechercheurs golfbanen en terrassen langs om te controleren of Jan Modaal wel met een thermometer in de reet op bed ligt. Want het zal toch eens gebeuren, dat een werknemer op kosten van de baas niet productief is!

Op zich is het natuurlijk niet chic om op deze manier verlof te nemen. Dat werkgevers gaan controleren of werknemers daadwerkelijk ziek zijn, is echter het toppunt van hypocrisie. Ik heb nog nooit een werkgever om vijf uur al zijn personeel naar huis zien sturen, omdat ze overwerken. Ook heb ik nog nooit een werkgever horen klagen als werknemers een pauze overslaan, of in het weekend zich inspannen voor de zaak. Omgekeerd krijg je als werknemer echter een spion op je dak als je tijd voor jezelf nodig hebt.

In tijden van economische malaise zal het loon van een werkgever ook weinig te lijden hebben onder een gebrek aan orders. Die twee ton is gegarandeerd binnen, omdat anders de sterke leiders, de visionairs, naar het buitenland vertrekken! Inkrimpen, dat doe je onderaan. Werknemers worden als eerste in de nek gescheten als het puntje bij paaltje komt.

De psychische kant van deze economische druk wordt vaak verwaarloosd. Toch levert het veel stress op als de baas vanuit zijn ivoren toren het oekaze uitzend dat het middenkader ‘de efficiency moet bewaken’. ‘Budgetneutraal een kwaliteitsslag’ maken, die verantwoordelijkheid krijgt het plebs wel, maar zelf beoordelen of je aan een dagje rust toe bent, blijkbaar is dat een stap te ver. Als we maar winst maken!

Aan uitdagingen inderdaad geen gebrek. Ik ga ze hier niet opnoemen – dat is al genoeg gedaan – maar aan al die uitdagingen is de verwachting gekoppeld dat Obama ze op gaat lossen, of op z’n minst de last gaat verlichten. Larimore verwacht dat niet, waardoor ze zonder angst naar de inauguratie kijkt. Een vreemde redenatie, maar ik kan me er iets bij voorstellen.Overigens is Larimore positief over de kansen van Obama over vier jaar, tijdens de volgende verkiezingen. Haar theorie is dat als de economie is opgekrabbeld uit het dal, Obama zo populair is dat hij automatisch wordt herkozen. Stel dat de economie nog niet hersteld is, dan is er altijd nog de Republikeinse partij zelf die roet in het eten gooit. Larimore verwacht niet dat de partij op tijd hersteld is van de recente klappen.

De Republikeinse partij schuttert inderdaad. Een drama voltrekt zich rond de verkiezing van de voorzitter van de Republikeinse partij. De achterban mort over de Republikeinse weerstand tegen een wijziging van de regels. Bovendien heerst er angst – tsja, het zijn nu eenmaal bange mensen – over de centristische koers die Obama vaart. Dit zou de wind uit de zeilen halen bij de Republikeinen en volgens een enkeling zelfs het einde van de partij betekenen. Dat lijkt me wat voorbarig, maar de tijd zal het leren.

Toch heeft het iets zuurs dat het Afghaanse leger naar al die jaren weer bewapend moet worden door de Russen. De vroegere Sovjet Unie ging ten onder in Afghanistan omdat het de guerillaoorlog niet kon winnen van het verzet. Het werd altijd als een pijnlijk verlies gezien, hoewel (of juist omdat) de Amerikanen jaren lang het verzet bewapenden. De Amerikanen vielen echter tijdens de afwezigheid van de Russen in de kuil die ze zelf gegraven hadden. Nu moet Rusland dus het Afghaanse leger weer bewapenen. Afghanistan schiet er niet veel mee op. Al dertig jaar niet.

Mark Felt is overleden

Nixon dichtte zichzelf meer kans op een overwinning toe in een strijd met McGovern, dan in een strijd met Muskie. Noxon was impopulair vanwege de oorlog in Vietnam. Kopstukken uit de Republikeinse partij steunden Nixon in zijn geheime acties tegen Muskie. De zaak kwam aan het rollen doordat inbrekers betrapt werden die (waarschijnlijk) probeerden afluisterapparatuur te plaatsen in het hoofdkwartier van de Democratische Partij in het Watergatecomplex. Uit onderzoek werd duidelijk dat de inbrekers banden hadden met campagnemedewerkers van Nixon.

De rol van Mark Felt in de zaak is tot nu toe marginaal. Hij krijgt echter achter de schermen alles mee. Hij speelt de informatie die hem ter ore komt door aan Bob Woodward en Carl Bernstein. Woodward en Bernstein zijn journalisten van de Washington Post. Zij zijn de personen die de belastende informatie over Nixon naar buiten brengen. Met de onmisbare hulp van Felt leggen zij het Watergateschandaal bloot.

Het Watergateschandaal beheerst maanden lang de media. Uiteindelijk is het de ondergang van zittend president Nixon. De rol van Felt, Woodward en Bernstein is cruciaal. Woodward en Bernstein zijn de eerste journalisten die een president ten val brengen. Hun werk zorgt voor een doorbraak van de journalistiek. Nog nooit hebben journalisten zo’n invloed gehad op de politiek.

Wellicht nog bijzonderder; Woodward en Bernstein weten de identiteit van hun anonieme bron, ‘Deep Throat’, meer dan dertig jaar geheim te houden. De identiteit van Mark Felt zouden ze pas na de dood van Felt onthullen. Felt was ze echter te snel af door een artikel van eigen hand over zijn rol te laten publiceren in de Vanity Fair in 2005. Daarmee vallen na meer dan dertig jaar stukje bij beetje alle puzzelstukjes in elkaar.

De overwinning lijkt Obama niet te kunnen ontglippen. Lijkt. Om de spanning erin te houden is een kanttekening op de plaats. In de VS is niet de ‘popular vote‘ van belang, maar het aantal kiesmannen dat achter een kandidaat staat. Met andere woorden; de meerderheid per staat bepaalt de uitslag en niet alle stemmen in de hele Verenigde Staten bij elkaar opgeteld.

Elke staat heeft een x-aantal kiesmannen, met als minimum drie kiesmannen. Daardoor kan het zijn dat de winnaar van de verkiezingen minder stemmen krijgt dan de nummer twee. Al Gore verloor in 2000 de verkiezingen van George Bush jr. terwijl Gore landelijk, opgeteld, meer stemmen kreeg. Bush kreeg echter meer kiesmannen achter zich.

Er zijn een paar scenario’s waar rekening mee gehouden kan worden. Houd daarbij in ogenschouw dat de winnaar van de verkiezingen 270 kiesmannen (of meer natuurlijk) achter zich moet hebben.

Landslide: Indiana, South Carolina en Virginia zijn staten die al jaren Republikeins stemmen. Obama maakt echter in alle drie de staten kans op de overwinning. Dit zou revolutionair zijn. Obama heeft dan al snel een grote voorsprong. De voorlopige uitslagen worden daar tussen 00.00 en 01.30 Nederlandse tijd verwacht.

Winst in één of twee van de bovenstaande staten zou een positieve indicatie zijn voor een eventuele overwinning van Obama die zijn gelijke niet kent. Dit is niet een waarschijnlijk scenario. Logischer is het als McCain deze staten gewoon binnenhaalt.

Lange adem: Als de winnaar na 2.30 nog niet bekend is, gaat het meer tijd kosten. Voor 2.30 worden de voorlopige uitslagen van de belangrijkste staten verwacht. Als het dan nog ‘to close to call’ is, moeten we wachten tot alle stemmen zijn geteld. Hoogst waarschijnlijk betekend dit dat McCain zich terug heeft gevochten.

Relatieve zekerheid: Stel dat Obama rond 2.30 de meeste stemmen heeft, dan is het bijna zeker dat hij er met de overwinning vandoor gaat. Zoals eerder vermeld zijn dan de meeste kiesmannen verdeeld van de staten die nog onbeslist zijn. Dat gaat om pak ‘em beet 100 kiesmannen, uit staten die wisselvallig peilen.

In alle drie de scenario’s is er sprake van een aantal staten (Indiana, Virginia en South Carolina bijvoorbeeld) met een rechtop staand dubbeltje dat waarschijnlijk de kant van McCain op gaat vallen. Obama voert daar de laatste dagen echter zo’n heftige campagne, dat zijn overwinningskansen groter worden.

Een paar losse links:

Voormalig ’spindoctor’ van George Bush jr. Karl Rove verwacht een grote overwinning voor Obama.

“Krijgt Europa het Amerika dat het wil?” The Independent over de Europese kant van de Amerikaanse verkiezingen.

Voormalig VS-correspondent Charles Groenhuijsen over de campagnewetten die de kandidaten breken.

De NY Times (snelle login verplicht) rept van een stortvloed van stemmers die de bureaus overspoelt.

Lees de NOS-weblogs eens, veel duiding en achtergrondartikelen.

Vergeet de NY Times, de LA Times spreekt al van een historisch hoge opkomst bij de verkiezingen.

Het Rechtse Fox News leeft mee met de militairen in oorlogsgebieden. Wie wordt hun bevelhebber? “Who Will Be Their Commander In Chief?”

De stembussen zijn om 12.00 gesloten.

Het lijkt er echter sterk op dat McCain zelf die voorwaarden niet stelde. Hij ontmoette Pinochet in het geheim. McCain deed dit in zijn hoedanigheid als lid van het commitee voor buitenlandse zaken van het Amerikaanse Congres. McCain en Pinochet discussieërden over het gevaar van het communisme.

Twaalf dagen later zorgde Edward Kennedy voor een rel door tijdens zijn bezoek aan Pinochet, dat niet geheim was, openlijk op te roepen tot democratie. Dat leverde veel protesten op in Chili. Dit lijkt me een duidelijk gevan van een voorwaarde. ‘Ik ga bij je op bezoek, maar dan roep ik wel op tot meer democratie.’

Dus terwijl Kennedy twaalf dagen later al een lans kon breken voor democratie in Chili, ging McCain in het geheim. Het is natuurlijk ook niet zo positief als je vriend 3000 politieke tegenstanders laat vermoorden.

Zelfde laken een pak; McCain adviseerde Reagan om zonder voorwaarden te onderhandelen met terroristen in Mozambique.

Prins Bernhard vindt dat gebedsgenezeres Greet Hofmans te veel invloed heeft op Bernhard’s vrouw, koningin Juliana. Naar verluid dreigt prins Bernhard met een scheiding omdat de pacifistische ideeën van Hofmans niet wenselijk zijn ten tijde van de Koude Oorlog.

Koningin Beatrix geeft in augustus 2006 de historicus Cees Fasseur toestemming om in de archieven te duiken. Daarmee komt er waarschijnlijk voor eens en voor altijd duidelijkheid omtrent de affaire. Erg schokkend zal dat in mijn ogen niet zijn, vooral omdat Bernhard de context van de affaire al aardig invult met zijn postume interview in de Volkskrant. De huwelijksproblemen tussen Bernhard en Juliana lijken meer over het buiten de pot piesen te gaan, dan over Hofmans en haar pacifisme.

Vandaar mijn vraag; vanwaar de tamtam? En, waarom mag de koningin der Nederlanden beslissen over het archief van een publieke zaak. Een constitutionele crisis gaat ons allemaal aan, maar de koningin beheert haar archief zelf. Ze geeft zelf toestemming tot publicatie en regelt de timing. Ze zorgt voor exclusiviteit voor de historicus.

Die exclusiviteit levert de historicus een behoorlijke duit geld op. Ik ga er namelijk voor het gemak vanuit dat we weer te maken hebben of gaan krijgen met een “Duivendakje.” Er zal dit keer geen aftreden mee gemoeid zijn, maar de storm van verontwaardiging zal in de geest van Pavlov weer gaan waaien, wat ik je brom. Ik doe er nota bene zelf aan mee.

De koningin heeft te veel macht als ze één historicus exclusiviteit kan garanderen over een onthulling die samenhangt met een zaak van landsbelang uit vroegere tijden. Indirect facilliteert ze daarmee het commerciële succes van de historicus. Ze weegt dat belang zwaarder dan een gedegen onderzoek door een verscheidenheid aan historici die belangeloos de geschiedenis ontrafelen.

Daarom pleit ik ervoor om de winst op het boek te storten in een fonds waaruit historici kunnen putten als ze belangeloos historisch onderzoek willen doen naar onze constitutie en de geschiedenis daarvan. Opdat waarheidsvinding zwaarder weegt dan het maken van winst.

Dit is een zeer beknopte samenvatting van het artikel dat Dirk-Jan van Baar, die de kost verdient als journalist, vandaag schrijft op de opiniepagina van de Volkskrant. Het artikel is genaamd: “Goed dat Bush op schurkenjacht ging.” Die conclusie is niet de mijne, maar dat is geen punt. Het is echter jammer dat het verhaal niet in het juiste perspectief staat.

De schurkenjacht van Bush (of Amerika, of de Amerikaanse regering, zoals u wilt) is direct terug te leiden naar 11 september 2001. De oorzaak van de schurkenjacht is de aanval van terroristen op Amerikaans grondgebied. Er is een gevoel van onveiligheid gecreëerd, door wie laten we maar in het midden, waarop mensen een antwoord verwachten van de Amerikaanse overheid.

Als antwoord valt de VS eerst Afghanistan binnen, na het Bin Laden-ultimatum dat aan de Taliban is gesteld. Er is echter (nog) geen aanleiding om Irak binnen te vallen. Die aanleiding wordt naar veel zoeken niet gevonden maar gemaakt. Het product daarvan is Rafid Ahmed Alwan a.k.a. Curveball.

De beste man is naarstig op zoek naar een Green Card. Het is een Irakese dissident, die informatie over het Irakese bewind met de CIA ruilt tegen allerlei voordelen. Daarbij laat hij zich niet hinderen door de realiteit en vertelt de CIA-agenten vooral wat hem gewichtig lijkt.

Aanleiding

In essentie is Curveball de enige aanleiding om Irak binnen te vallen die verantwoord is aan de buitenwereld (Veiligheidsraad, internationale media, etc.). We zien allemaal Colin Powell nog wel wapperen met een busje poedersuiker.

Een oorlog baseren op verkeerde informatie, dat kan gebeuren. De miscommunicatie is te groot binnen de veiligheidsdiensten en er spelen verschillende belangen. De oorlog wordt echter maar op één bron gebaseerd. En zoals we allemaal weten is één bron geen bron. Dat is de directe verantwoordelijkheid van een president.

Afgezien van de daadwerkelijke aanleiding zijn er natuurlijk allemaal andere motieven te suggereren. De neoconservatieve vrienden van Bush jr. is het al jaren een doorn in het oog dat Bush sr. de klus niet eerder heeft afgemaakt. In 1991 kan Saddam namelijk zonder veel moeite van de troon gewipt worden, maar dat wordt nagelaten.

Een ander motief is zonder twijfel de olie. Van Baar haalt dit in zijn stuk ook aan. Zonder interventie zou de olieprijs nu weleens ook heel hoog kunnen zijn geweest. Met een leider als Saddam in de regio kun je dat maar beter niet hebben. Nu kunnen de westerse oliebedrijven in ieder geval nog van de winst profiteren.

Het derde motief is de democratisering. Irak is een democratisch experiment, dat als voorbeeld had moeten gelden voor de hele regio. Een, liefst liberale, democratie in de regio kan andere volkeren laten proeven aan de vrijheid en welvaart die dit systeem biedt.

Schurkenjacht

Van de drie bovenstaande belangen gaat er, in mijn ogen, maar één uit van de schurk Saddam Hoessein. Het was inderdaad niet de bedoeling dat Saddam weapons of mass destruction ging verhandelen met terroristen. Dit is en zal een wijd verspreid argument zijn, gedeeld door velen in de internationale gemeenschap.

De andere motieven gaan echter uit van niet echt ’schurkachtige’ tegenstrijdige belangen. Dat is toch geen kapstok waaraan je een oorlog op kunt hangen, als beschaafd westerling? Als Bush een idealist was die echt schurken achterna ging, had de wereld er nu heel anders uitgezien.

Schurkenjacht is geen ideaal van Bush. Het veiliger maken van de wereld ook niet. Er zijn genoeg plekken in Rusland waar nucleair materiaal voor het oprapen ligt voor terroristen. Dat kun je met een fractie van het budget dat voor Irak is gebruikt, opruimen. Daar gaat echter de aandacht van Bush niet naar uit. Nee, het gevaar ligt in Irak!

“Het gaat de goede kant op in Irak

, maar de critici verkeren in een staat van ontkenning.” Dit schrijft Van Baar. Okee, ik voel me wel aangesproken door die opmerking. Ik ga het euvel voor mezelf ook vergroten door de suggestie te wekken dat het succes in Irak bedrog is. De verkiezingen in Amerika komen eraan en dan komt het de Republikeinen wel goed uit dat er positief nieuws uit Irak komt.

Of de troop surge in Irak succesvol is kunnen we pas over enkele jaren beoordelen. Het is de laatste tijd inderdaad stil rondom Irak. Er zijn nauwelijks nog aanslagen in het nieuws en het Irakese leger schijnt actiever te worden. Ik kan dit niet in een perspectief zetten. Het zou namelijk niet de eerste keer zijn dat we voor de gek worden gehouden. Dit is echter erg suggestief van mijn kant.

Misschien verkeer ik inderdaad in een staat van ontkenning. Maar daar heeft de situatie het ook naar gemaakt. Ik kan het moeilijk verkroppen dat een oorlog die op verkeerde gronden wordt begonnen, succesvol genoemd wordt. Dat druist in tegen mijn gevoel van rechtvaardigheid. Van Baar echter niet en dat wou ik, geloof ik, even kwijt.

Moet Duyvendak geroyeerd worden als lid van GroenLinks? Puur om het feit dat hij een strafblad heeft, hoef je deze vraag niet te stellen. Duyvendak is al eerder veroordeeld geweest. Hij heeft echter gelogen over zijn geschiedenis, sterker, over strafbare feiten waar hij al dan niet bij betrokken is geweest.

Waarom is een parlementariër die liegt over zijn terroristische verleden nog welkom op het Binnenhof? Dit lijkt een legitieme vraag. Maar als hij niet meer liegt, is er dan geen probleem meer? Jawel, want hij is niet meer betrouwbaar. Is dat erg?

Ja, want een politicus vertrouw je jou mandaat toe om er iets goeds mee te doen. Als dan blijkt dat Duyvendak vertrouwen misbruikt om er iets legitiems (volstrekt subjectief) mee te doen, waar hij de verantwoordelijkheid niet voor wil dragen, dan is er geen voedingsbodem meer voor vertrouwen.

Aan de andere kant; een groot deel van de Nederlanders stemt op iemand die zijn opwachting maakt in RTL Boulevard. Een gebrek aan vertrouwen is dan niet meer van belang.

Zonder gekheid, kun je als bewezen leugenaar nog lid zijn van het parlement? De situatie is nog schrijnender, Duyvendak is een bewust leugenaar. We hebben het hier niet over voortschreidend inzicht, maar over een actie die door Duyvendak als legitiem werd gezien. In die tijd was het ook gewoon verboden om in te breken, toch?

GroenLinks heeft echter een wisselvallig imago wat betreft royementen. Sam Promes moest uiteindelijk op eigen gelegenheid de Kamer verlaten. Het lukte de partij niet om de (een) knoop door te hakken. Duyvendak heeft dus nog tijd.

Verdient Duyvendak een standbeeld? Dat moet de komende dagen blijken. Zonder steun krijgt niemand een standbeeld voor zijn daden. In deze is het trouwens ook interessant om de vraag te stellen: Is de actie van Duyvendak een daad van terreur of een daad van verzet?

Kniesoor? Het is komkommertijd, dus we zullen nog wel een paar dagen lastig gevallen worden met de affaire. Toch denk ik dat het van belang is en ook aandacht zou hebben gehad buiten de komkommertijd. Het komt namelijk niet zovaak voor dat een Kamerlid liegt over het al dan niet plegen van een strafbaar feit.

Al met al veel vragen die onbeantwoord blijven. Misschien is het een idee voor Duyvendak om zijn hele ziel en zaligheid op tafel te leggen, samen met de waarheid. Dan haalt hij in ieder geval de schijn weg van een vooropgezet plan. Het is namelijk wel erg toevallig dat de inbraak net verjaard is en dat er juist nu een boek uitkomt met deze onthulling.

Interessant wordt het ook om te volgen hoe weblogs het op gaan pakken. Gejuich of boegeroep?

“Raymond de Roon, Kamerlid PVV: ‘Wij betreuren het dat de Tweede Kamer een ordinaire inbreker als een van haar leden heeft. Dat Duyvendak nu koketteert met waarschijnlijk verjaarde strafbare feiten vinden wij een goedkope en schandelijke pr-stunt. Deze recidiverende inbreker hoort niet in de Kamer, maar in de gevangenis.’ ” Aldus een collega van onderstaande man….

]]> http://canards.nl/2008/08/duyvendak-standbeeld-royement-of-kniesoor/feed/ 3 http://canards.nl/2008/06/metro-binnenkort-ook-gratis-krant-in-duitsland/ http://canards.nl/2008/06/metro-binnenkort-ook-gratis-krant-in-duitsland/#comments Wed, 25 Jun 2008 15:33:34 +0000 Simon http://canards.nl/?p=236 Ook Duitsland moet eraan geloven. Metro, dat gratis kranten door heel Europa uitgeeft, heeft door laten schemeren dat het de Duitse markt op wil. Die uitlatingen doet de directeur van Metro, Per Mikael Jensen, in de Süddeutsche Zeitung; het hol van de leeuw, laten we maar zeggen.

Duitsland, de grootste krantenmarkt in Europa, heeft tot op heden nog geen (grote) gratis krant. Newfoundland zeg maar. Metro speelt daar op in door deze uitlatingen, want ze hebben wel investeerders of partners nodig. Ook daarover heeft Jensen al nagedacht. Hij doet een open solicitatie bij onder meer Deutsche Post en Lidl.

Die partners en investeerders zijn voor twee onderdelen nodig. Aan de ene kant heeft een nieuwe krant behoefte aan distributie. Mensen moeten meteen de gratis krant in grote getale op logische plekken tegenkomen.

Aan de andere kant is het erg belangrijk om de eerste vier à vijf jaar een financiële buffer te hebben voor de gecalculeerde verliezen. Daarom hengelt Jensen ook naar een grote financiële instelling als partner.

Over een mogelijke begindatum wil Jensen zich niet uitlaten. Hij zegt dat het niet binnen enkele weken is en ook niet in de zomer. Voor de rest blijft het nog een tijdje speculeren.