Een belangrijk verschil is dat Google één of enkele auteurs verantwoordelijk gaat maken voor de Knol (de naam voor een artikel) die ze opgezet hebben. Die auteurs ondertekenen de artikelen met hun naam, maar zullen ook wijzigingen en toevoegingen doorvoeren die door iedereen ingestuurd kunnen worden. Waar een Wiki vrij aangepast kan worden door iedereen, zal er bij Knol een auteur als controleur en buffer zijn.

Omdat het aantal auteurs die hun naam verbinden aan een Knol beperkt blijft, verwacht Google dat er meerdere Knollen (of Knols?) over onderwerpen kunnen ontstaan.

Er moet een hechte community ontstaan rond een Knol. Gebruikers kunnen daarin communiceren met de auteur(s), reacties plaatsen, de Knol een cijfer geven en een review schrijven. Ook heeft Google een overeenkomst met het magazine New Yorker. Daardoor kunnen er cartoons uit de database van het magazine in een Knol worden gezet.

Om een Knol te schrijven, heb je een account bij Google nodig. Daarna kom je in een editor-omgeving die op het eerste oog zeer eenvoudig is. Na het publiceren van een Knol kun je geïdentificeerd worden doormiddel van de naam die je hebt opgegeven bij je Google-account.

Er zijn op dit moment ongeveer 350 Knollen, waaronder veel met het thema gezondheid. Neem bijvoorbeeld de menopauze. Daarover schrijft Richard Santen, een endocrinoloog aan de Universiteit van Virginia. Bij zijn status staat dat het geverifieerd is door Google.

Knol is het antwoord op de kritiek die Wikipedia krijgt. Een Wiki is makkelijk aan te passen door mensen die niet de kennis of de intentie hebben om de waarheid te vermelden. Andere mensen zullen het onderscheid echter niet zien tussen een n00b of een professor.

Bij een Knol wordt dit ondervangen door de autoriteit van de auteur. Google verifieert zelf de geloofwaardigheid van de Knollen en een auteur zal zich verantwoordelijk voor de Knol, omdat zijn/haar naam en misschien zelfs foto erbij staat.

Een andere factor is dat een Knol verder gaat waar een Wiki stopt. De Knol bevat ook manieren om met je menopauze om te gaan. Of tips om gaatjes in je tanden te voorkomen. Het behandelt een onderwerp allesomvattender.

Het is een cliché om te roepen dat een mogelijk succes koffiedik kijken is. Het kost tijd om een volledige database op te bouwen waar mensen profijt bij hebben. De kracht van Wikipedia is ondermeer dat het zeer compleet is, bijna elk onderwerp is er te vinden.

Als je bij Knol teleurgesteld wordt, kom je dan nog wel terug? Waarschijnlijk niet, daarom zal er eerst een grote database gemaakt moeten worden, voordat de website veel publiciteit krijgt. Zo niet, dan zal het net zoals Citizendium in de vergetelheid raken.

De groep die afstand neemt van de imam is het Samenwerkingsverband Marokkanen in Nederland (SMN). Volgens Marcouch hebben moslims in Nederland de drang om een eenheid te vormen. Dit komt voort uit het idee dat moslims broeders zijn. Marcouch noemt de drang ‘bijna dictatoriaal.’ De doorbraak zit in het feit dat mensen nu zien dat je toch een goede moslim kan zijn, ook al botsen je standpunten met andere moslims.

Marcouch’ frustratie richt zich op de politieke partijen, die niet inhaken op de het debat. Het idee erachter is dat er nu aandacht moet worden gegeven aan het conflict. Daarmee breng je de boodschap dat moslims tegenstrijdige standpunten kunnen hebben, maar toch goede moslims zijn, over het voetlicht.

Het debat, dat natuurlijk als onderwerp ‘integratie’ heeft, brengt de volgende tegenstelling naar voren. Algemeen wordt aangenomen dat integreren hand in hand gaat met aanpassen. Imam Fawaz sluit dat echter uit. Als moslims zich aanpassen aan de Nederlandse cultuur, zijn ze ’slechte moslims.’

Imam Fawaz is een salafist. Een salafist is een moslim die de Islam interpreteert zonder de moderne invloeden. Een salafist gaat uit van de Islam uit de begintijd, van de voorouders (de betekenis van het woord ‘salaf‘). Het is één van de fundamentalistische stromingen binnen de Islam.

De AIVD heeft in 2007 cijfers vrijgegeven waaruit blijkt dat er in Nederland tussen de twintig en dertig duizend potentiële aanhangers van het salafisme zijn. Van die groep zijn ongeveer 2500 mensen potentieel activist. Salafisten in Nederland roepen niet tot nauwelijks op tot geweld.

Wel hebben we nog een iPod Touch voor Thijs gehaald. De mensen in de Apple-store waren nu een stuk minder vriendelijk. Het duurde erg lang voordat we geholpen werden. Verder hebben we een beetje geslenterd door deze metropool.

Morgen worden we om 12.30 opgehaald door de shuttle. We vliegen om 17.40. In Nederlandse tijd komen we aan om 7:20. De vrijdag wordt dus een korte dag, of juist een heel lange dag. Het is maar net hoe je het bekijkt.

Het weer was op zich lekker, bovenop de bus werd het echter erg koud na een tijdje.

Tussen de tours in zijn we naar de NBA-store gegaan. Daar heeft Simon eindelijk kleren gekocht. Iedereen thuis kan dus weer gerust ademhalen.

Het avondeten was echter een minder succes. Het eten was erg lekker en het bier ook. We dachten echter dat het refill-beleid ook hier van toepassing was. Dat wil zeggen dat je 1 drankje besteld, waarna die steeds bijgevuld wordt. Dat was echter bij dit restaurant niet zo. Daarom was de rekening iets hoger dan we verwacht hadden.

Vandaag gaan we voor Thijs de iPod halen bij de Apple-store, waar we ook een lezing gaan bijwonen. Ook gaan we de souvenirs halen voor jullie. Voor Anne hebben we al een kado, dus voor Macy’s zijn we te laat.

We gaan nu ontbijten als jullie het niet erg vinden. Vanavond of morgen (lokale tijd) komt onze laatste post.

De rolstoel is trouwens wel erg handig bij een bezoek aan het Empire State Building. De gemiddelde wachttijd was een uur. We zijn er in drie (3) minuten totaan de top gekomen! Het vervelendste van de hele zaak is dat je een paar enorme wachtrijen met mensen moet omzeilen. Die staan maar in de weg te staan.

Het was zeker de moeite waard om ook met daglicht nog een keer naar de top te gaan. We hebben mooie foto’s en mooie beelden. Het zicht gaat totaan de horizon. Het waait er verschrikkelijk. Morgen willen we gaan abseilen vanaf de zeventigste verdieping. Het kijkersplatform is op de negenentachtigste verdieping, het abseilen is gelukkig dus minder hoog.

Verder zijn we vandaag bij het Chrysler building, Grand Central station, UN-gebouw en Wall street geweest. Ook hebben we een stop gemaakt bij Strawberry Fields en het Dakota-hotel, beroemd om het einde van John Lennon (Of Elton John, dat wisten we niet meer zeker).

Vanuit Strawberry Fields zijn we een eindje Central Park in gelopen. Beiden hadden we niet gedacht dat het park zo mooi zou zijn. Veel foto’s genomen, dus iedereen gaat meegenieten.

Simon typt dit stukje, maar de tekst komt van ons beiden.

Washington zelf was erg mooi, bijna Frans aandoent. Het politieke centrum heeft meer weg van Athene. Het is ook met die bedoeling gebouwd. Achtereenvolgens hebben we het Iwo Jima-monument, Korea-monument, Lincoln-memorial, het Witte Huis, het Capitool en het Luchtvaart-museum gezien.

We kregen niet veel tijd om de plekken te bekijken, want naast lullen was Mike ook goed in tempo maken. Dat is jammer, maar we hebben alles ook gefilmd. Als kado hebben we van Mike een film over Indianen mogen kijken in ‘ hun’ museum.

De terugreis was erg lang. De bus moest flink opgestookt worden voordat de Italianen in de bus het behaaglijk vonden. Daardoor waren wij gaar toen we eindelijk in NY aankwamen. Daarbij komt nog dat we onderweg vast zaten in een file achter een ongeluk.

Morgen gaan we naar Wall street, het Chrysler-building en Grand Central station. Al met al zitten we dus nog wel ff in de metro.

Vanuit Battery-park zijn we gratis met een ferry naar Staten Island gegaan. Het mooie daarvan is dat je een perfect uitzicht hebt op het Vrijheidsbeeld. Onderweg werden we vermaakt door dansende meisjes.

Daarna zijn we op zoek gegaan naar de Apple-store in SoHo. Die winkel is erg stijlvol. Van daaruit hebben we ook het onderstaande berichtje geschreven.

Nu gaan we naar Macy’s, Thijs wil kleren halen. Simon moet ook mee… Thijs vindt dat Simon nieuwe kleren nodig heeft. Simon heeft nog nooit naar Thijs geluisterd inzake kleren. Dat wordt dan een keer tijd volgens Thijs. Dit boeit Simon niets.

Morgen moeten we erg vroeg opstaan voor de tour naar Washington. De bus vertrekt om 6:30. We hopen dat we niet verslapen.

Anne vroeg of we al kakkerlakken hebben gezien: ja. Vrijdag hebben we een rondleiding gehad door Madison Square Garden (ondermeer stadion van de New York Knicks-basketballers). Tijdens de rondleiding liep er een kakkerlak door de kleedkamer (!) van de Knicks. De rondleider heeft die vakkundig vermoord.

Het werd tijd dat we de camera vonden, want we zijn al drie keer voor niets naar een winkel gelopen. Erg vermoeiend en jammer van de tijd. Na de camera zijn we met een bustour door Brooklyn gegaan. De rust die daar heerst is heel vreemd in contrast tot het gejaag in Manhattan. Er is daar ook veel groen te vinden.

We gaan nu wat eten. We hebben net de Washington-tour bevestigd. Wat we morgen gaan doen, beslissen we vanavond pas.

Gister was het Empire State Building by night geweldig. De foto’s zijn niet zo bijzonder, maar het uitzicht is erg indrukwekkend.

Geweldig nieuws van de auto. Ik ben overigens erg blij dat ik de auto nog niet meeheb in NY. Kasper, de kamers zijn klein maar schoon. Thijs heeft daar zijn eigen mening over, hij heeft zin om de kamers schoon te gaan maken. Simon heeft een flinke zonnebrand in het gezicht. En nee, we hebben niet gekotst.